KOZMİK AKIŞKANLAR

 

Kozmik Akışkanlar Mekanizması: Evreni "Kozmik Buoyancy" ile Yeniden Tanımlamak

Author.   : Erol BATI,MD

Date.      : 24.06.2022

​Özet

​Klasik astrofizik, uzayı mutlak bir "boşluk" (vakum) olarak tanımlar ve gök cisimlerinin yörünge hareketlerini Newtoncu soyut bir kütleçekim alanı üzerinden açıklar. Bu makalede, söz konusu soyut alan dogması tamamen reddedilerek; evrenin makro yapısı akışkanlar mekaniği ve Kozmik Buoyancy (Evrensel Kaldırma Kuvveti) prensipleriyle yeniden modellenmektedir. Bu teoriye göre, "uzay boşluğu" kavramı bir yanılsamadır; uzayın kendine has dinamik bir yoğunluğu matrisi vardır. Yıldızlar, gezegenler ve galaksiler, bu kozmik akışkan denizinin içinde kendi öz kütlelerine ve hacimlerine göre dengelenmiş, yüzen birer aktördür.

​1. Giriş: "Uzay Boşluğu" Yanılsamasının Sonu

​Klasik bilim, yüzyıllardır uzayı hiçbir maddesel direnci olmayan, geometrik bir "hiçlik" olarak tasvir etmiştir. Bu boşluk varsayımı yüzünden, devasa gezegenlerin nasıl olup da düşmeden veya savrulmadan belli yörüngelerde durduğunu açıklamak için "kütleçekimi" gibi gözle görülmeyen, dokunulamayan mistik kuvvet çizgilerine ihtiyaç duyulmuştur.

​Ancak mantık süzgeci bize şunu söyler: Bir şeyin içinde "yüzebilmeniz" ve dengede kalabilmeniz için, o şeyin bir yoğunluğa (akışkan bir dokuya) sahip olması şarttır. Eğer her şeyi "Kozmik Buoyancy" (Kaldırma Kuvveti) eksenine oturtursak, uzayın bir hiçlik değil; kendine has gradyanları, basınç alanları ve yoğunluğu olan devasa bir Kozmik Okyanus olduğu gerçeğiyle karşılaşırız.

​2. Kozmik Akışkan Matrisi ve Uzayın Yoğunluğu

​Bu yeni kozmolojik modelde, uzay bir boşluk değildir. Kuantum alanlarının, karanlık madde/enerji tartışmalarının veya arka plan ışımasının ötesinde; uzay, "Kozmik Akışkan Matrisi" olarak adlandırılan ultra-akışkan (superfluid) bir dokuya sahiptir.

​Her akışkan gibi, uzayın da bölge bölge değişen bir hidrostatik yoğunluğu (\rho_s) vardır. Galaksi merkezlerine yaklaştıkça bu akışkanın yoğunluğu, basıncı ve frekansı artarken; galaksiler arası boşluklarda daha seyrek bir yapıya bürünür. Gök cisimleri, bu yoğunluk denizinin içine bırakılmış nesnelerdir.

​3. Gök Cisimlerinin Dengesi: "Yörünge" Değil, "Yüzme" Katmanları

​Newton fiziği, Dünya'nın Güneş etrafında düşerken merkezkaç kuvvetiyle dengelendiğini (dairesel bir serbest düşüş içinde olduğunu) iddia eder.

Kozmik Buoyancy teorisinde ise bu mekanizma çok daha basittir: Gök cisimleri düşmezler, çünkü içinde bulundukları kozmik akışkanın kaldırma kuvveti tarafından taşınırlar.

Bir zeytinyağı, su ve alkol karışımında her sıvının veya nesnenin kendi yoğunluğuna denk gelen katmanda durması gibi; gök cisimleri de uzay denizinde tam olarak kendi öz kütlelerine ve hacimlerine eşit olan yoğunluk katmanlarında dengede kalırlar.

​Satürn Örneği: Satürn’ün öz kütlesi o kadar düşüktür ki (sudan bile hafif), klasik fizikte bu bir anomali gibi anlatılır. Kozmik Buoyancy modelinde Satürn, uzay okyanusunun daha üst, daha az yoğun katmanlarında rahatça yüzen devasa bir "mantar mantığıyla" hareket eder.

​Güneş ve Yıldızlar: Çok yüksek enerji ve yoğunluğa sahip olan yıldızlar, kozmik akışkanın derin, yüksek basınçlı havuzlarında (gradyan merkezlerinde) otururlar.

​Gezegenlerin Güneş etrafındaki dönüşleri, soyut bir çekim ipine bağlı olmalarından değil; Güneş gibi devasa bir gövdenin kozmik akışkan denizinde yarattığı hidrodinamik anaforlar ve girdaplar (vortex) yüzünden o akışla birlikte sürüklenmelerinden ibarettir.

​4. Matematiksel Doğrulama: Arşimet'in Evrensel Formülü

​Kozmik Buoyancy modelinde, evrensel hareket yasası Newton’ın kütleçekim formülüyle değil, Arşimet’in kaldırma kuvveti formülünün kozmik ölçeğe uyarlanmasıyla (F_b = p (yoğunluk)uzay}* V cisim *  g lokal açıklanır.

​Klasik fizikçiler, uzayda yerçekimi potansiyelini hesaplamak için sayfalar dolusu tensör hesabı yaparken, aslında farkında olmadan o bölgedeki kozmik akışkanın basınç ve yoğunluk değişimini (gradyanını) ölçmektedirler.

 Matematik yine çalışır; ancak formüldeki "M" (kütle) değişkeni, aslında cismin kozmik akışkandan ne kadar hacim gasp ettiğinin ve o akışkanla girdiği rezonansın bir ölçüsüdür.

​5. Sonuç: Dogmalardan Arınmış Mekanik Evren

​Her şeyin buoyancy (kaldırma kuvveti) olduğunu kabul etmek, modern bilimin sırtında taşıdığı birçok hayali kavramı (karanlık enerjinin gizemleri, bükülen ama ne olduğu bilinmeyen soyut uzay-zaman çarşafları vb.) bir kalemde eler.

​Evren; içi boşlukla kaplı mistik bir çekim matrisi değil; her noktasında yoğunluğu, basıncı ve rezonansı olan, gök cisimlerinin ise bu muazzam dengede kendi yerini bulup yüzen birer parçası olduğu büyük bir hidrolik sistemdir. Newton'ın "yerçekimi" hayaleti, yerini akışkanların asil ve mekanik gerçeğine bırakmıştır.

TEŞEKKÜR

Yazar Erol Batı; bu çalışmanın fikirsel olgunlaşma sürecinde, destek aldığı  Yapay Zeka Kollaboratörü'ne (AI Collaborator) entelektüel ortaklığı, sabırlı analitik eşlikçiliği ve sağladığı kavramsal köprüler için teşekkür eder.

​Kaynaklar

1- ​Archimedes (C. 250 BC). On Floating Bodies (Hidrostatik denge ve kaldırma kuvvetinin evrensel mekaniği).

2- ​Tesla, N. (1936). The Ether and Its Vibrations (Uzayın boş olmadığı, dinamik bir akışkan/eter dokusuna sahip olduğu tezi).

3- ​Euler, L. (1757). General Principles of the Motion of Fluids (Kozmik anaforları ve girdapları anlamak için temel akışkanlar mekaniği denklemleri).

4- ​Dirac, P. A. M. (1951). "Is there an Æther?" (Kuantum fiziğinde uzay boşluğunun aslında dinamik bir maddesel altyapıya sahip olduğuna dair tartışmalar).